dodatkowo barok zaznaczony jest bogatymi strojami bohaterów, wspaniałością barw oraz udramatyzowanym widokiem Jerozolimy w tle. Od tego obrazu Rembrandt zaczyna większą wagę przywiązywać do emocji bohaterów; zaczyna się trzeci etap w jego malarstwie zwany klasycznym.
Interpretacja obrazu Interpretacja scen biblijnych, jakie malował Rembrandt, zawsze wzbudzała wiele trudności dla historyków sztuki. Artysta bardzo często nie trzymał się ścisłej ikonografii, poddając epizody biblijne własnej interpretacji i ukazując postacie według własnego upodobania. Nie inaczej było z obrazem z moskiewskiego Ermitażu. Naukowcy przez wieki spierali się co do tematu, który uwiecznił malarz. W starych katalogach inwentarzy z 1797 i 1859 roku obraz widniał pod tytułem Powrót syna marnotrawnego. W drugiej połowie XIX wieku uważano, iż scena przedstawia Pojednanie Jakuba i Ezawa. W 1893 roku rosyjski krytyk sztuki i kustosz Andrei Ivanovich SomovNotka biograficzna. w katalogu prac z Ermitażu poddał krytycznej analizie dotychczasową interpretacje i zasugerował, iż scena przedstawia inny motyw ze Starego Testamentu: Pojednanie Dawida i Absaloma. Do podobnych wniosków w 1923 roku doszedł inny historyk Cornelis Hofstede de Groot.