Ludovico Geymonat (ur. 11 maja 1908 w Turynie, zm. 29 listopada 1991 w Rho) – historyk i filozof nauki związany z nurtem neopozytywizmu i nieortodoksyjnego marksizmu, epistemolog.
Życiorys Ukończył w Turynie studia filozoficzne (1930) pod kierunkiem A. Patorego, ucznia G. Peana oraz matematyczne (1932) pod kierunkiem G. Fubiniego. Z powodu podpisania listu solidaryzującego się z B. Crocem został aresztowany w 1929 r. i zmuszony przez rządy faszystowskie do porzucenia nauki na wydziale nauk ścisłych uniwersytetu w Turynie. W latach trzydziestych utrzymywał kontakty z Kołem Wiedeńskim, zwłaszcza z H. Reichenbachem, M. Schlickiem, F. Waismannem oraz R. Carnapem. Był jednym z pierwszym propagatorów neopozytywizmu we Włoszech, głównie w dziedzinie historii nauki. W 1949 r. zaproponowano mu nauczanie filozofii teoretycznej w Cagliari, a później w Padwie. Od 1957 do 1979 r. kierował pierwszą we Włoszech katedrą filozofii nauki w Mediolanie.