Historyzm Geymonata ma łączyć się tutaj z pragmatyzmem Morrisa i odrzuca zarzut dogmatyzmu, który stosował Geymonat wobec neopozytywistów.
Dzieła 1931, Il problema della conoscenza nel positivismo, Turyn. 1947, Storia e filosofia dell' analisi infinitesimale, Turyn. 1957, Galileo Galilei, Turyn. 1960, Filosofia e filosofia della scienza, Mediolan. 1970-76, Storia del pensiero filosofico e scientifico, Mediolan. 1977, Scienza e realismo, Mediolan. 1981, Per Galileo, Werona. 1982, Filosofia della probabilità, Mediolan. 1983, Riflessioni critiche su Kuhn e Popper, Bari. 1985, Lineamenti di filosofia della scienza, Mediolan. 1991, La Vienna dei paradossi, 1991.
Bibliografia C. Penco, Ludovico Geymonat, tłum. Hanna Borkowska [w:] Przewodnik po literaturze filozoficznej XX wieku, t.4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996.
Kategoria:Włoscy dziennikarze Kategoria:Filozofowie i teoretycy marksistowscy Kategoria:Działacze Włoskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Filozofowie analityczni Kategoria:Filozofowie nauki Kategoria:Włoscy filozofowie XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Turynie Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1991 Kategoria:Epistemolodzy