Należy więc pytać nie o to, czym nauka jest w swojej istocie a priori lub czym być powinna, ale czym stała się na skutek historycznych przemian dzisiaj. W neopozytywizmie, który sprowadza się do dwóch postulatów: 1. ujednoliceniu nauk w encyklopedii 2. ujednoliceniu w oparciu o redukcję fizykalistyczną, Geymonat dostrzega pozytywną wartość tylko pierwszego. Uważa, że neopozytywistyczny redukcjonizm Carnapa cofa pozytywistyczną filozofię nauki przed Comte'a, który stawiał nacisk na rekonstrukcję rzeczywistych programów badań nauk szczegółowych i na tej podstawie szukał ich jedności, a nie na wyidealizowanym języku fizykalistycznym, który od nauki abstrahuje, dowodząc tym samym swojego dogmatyzmu. W postulacie pierwszym, tj. stworzenia encyklopedii nauk widzi Geymonat pragmatyczny wydźwięk, który polega na pilnym przyglądaniu się, czym nauka staje się w toku swojego rozwoju. Pragmatyzm ten wspiera według Geymonata Charles William Morris, który wraz z Carnapem podzielił semiotykę na syntaktykę, semantykę i pragmatykę.