Wspólnoty wyobrażone – koncepcja stworzona przez Benedicta Andersona, która definiuje naród jako wspólnotę wyobrażoną, nieuchronnie ograniczoną i suwerenną. Wspólnota jest wyobrażona, ponieważ jej członkowie (bez względu na jej liczebność) nigdy nie znają większości swych rodaków, nie spotykają ich ani też nic o nich nie wiedzą, a mimo to w swych umysłach tworzą obraz wspólnoty. Termin ten powstał, aby mówić wyłącznie o nacjonalizmie, jednak później przyjął szersze znaczenie.
Opis i historia Pojęcie stworzone przez Benedicta Andersona, który w 1983 roku opublikował książkę analizującą to pojęcie. Po raz drugi została ona wydana w 1991 roku. Pełny tytuł tej pracy to: Wspólnoty wyobrażone, rozważanie o źródłach i rozprzestrzenianiu się nacjonalizmu, a w oryginale Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism. Punktem wyjścia dla Andersona jest teza, że narodowość czy też przynależność narodowa – podobnie jak nacjonalizm – są szczególnego rodzaju reliktem kulturowym (od łac. relictum „pozostałość, przeżytek”).