Legitymizuje ją jej świętość, a nie ludność – ludzie nie są obywatelami, a poddanymi.
Jednak według Andersona to nie wspólnoty religijne czy dynastyczne monarchie stworzyły narodowe wspólnoty wyobrażone, choć się do tego również przyczyniły. To zasadnicza zmiana w sposobie rozumienia świata stworzyła myślenie w kategoriach narodu.
Ważnym aspektem dla tożsamości narodowej jest podany w publikacji Benedicta Andersona przykład utworzenia się państwa amerykańskiego, którego fundamenty tworzyli kreole. Na terenie obu Ameryk powstało wiele nacjonalizmów, np. w Ameryce Północnej podczas suwerenności Teksasu w konflikcie między Unią a Konfederacją, co przeszkadzało w zjednoczeniu państwa i prowadziło do walk. Ważnym powodem tych wojen były interesy gospodarcze. Tu właśnie według autora myśl liberalna i oświeceniowa odegrały ważną rolę, dostarczając argumentów podważających władzę imperialną i wszelkiego rodzaju reżimy. Niemniej jednak tylko te procesy nie mogły stworzyć same z siebie takiej wspólnoty wyobrażonej, która by się przeciwstawiła