Czystym przypadkiem jest więc kraj, w którym się urodzimy, ale nasz kraj to nasza ojczyzna i należy o nią dbać i ją wysławiać, choć oczywiście nie jest tak w przypadku każdego człowieka, czy to ze względów na pochodzenie jego rodziców, czy okoliczności urodzenia się w danym kraju, sprowadza się to do tożsamości narodowej. Autor jednak nie twierdzi, iż pojawienie się nacjonalizmu pod koniec XIII wieku zastąpiło religię i skłoniło się ku wyjaśnieniu go przez szerokie systemy kulturowe, które go poprzedzały i z których się narodził, a czasem przeciwko którym się zrodził. Jednym z dwóch takich systemów kulturowych jest wspólnota religijna. To klasyczne wspólnoty spojone przez język sakralny, które różniły się od wspólnot wyobrażonych, jakimi są współczesne narody. Jednym z przykładów jest to, iż istotną różnicą było przekonanie tych starych wspólnot, że jedynym językiem sakralnym jest ich język, a także ich koncepcje przynależności do wspólnoty. Drugim przykładem jest monarchia dynastyczna, która jest przeciwieństwem wszystkich nowożytnych koncepcji życia politycznego. Organizuje ona wszystko wokół centrum.