Dzielna postawa batalionu pozwala na spokojny odwrót artylerii i taborów dywizji w dniu 30 lipca pod Swiridami. Osłania batalion przez 6 godzin artylerię i broni ją przed ciągłymi atakami. W dalszych walkach batalion wysadza most na rzece Pelta w okolicy Pułtuska i broni przedmościa. Następnie przygotowuje odcinek dla dywizji pod Modlinem. Po rozpoczęciu działań zaczepnych kroczy w oddziałach zaczepnych swojej dywizji i dochodzi do Łomży.
W czasie, gdy trwały walki pod Warszawą, w Poznaniu zorganizowano 3 kompanię XVII batalionu. Wysłano ją do dyspozycji dowódcy 3 Armii. Po przejściu wojsk polskich do ofensywy sformowano 4 kompanię XVII batalionu i wysłano ją pod rozkazy dowódcy batalionu znajdującego się w rejonie Suwałk, gdzie pozostała do czasu powrotu do Poznania w grudniu 1920Wojska Inżynieryjno-Saperskie (...), str. 11-12..
Żołnierze batalionu Dowódcy batalionu kpt. Konstanty Skąpski (I - IV 1920 → zastępca dowódcy XVII bsap) kpt. Marceli Rewieński (od IV 1920) kpt. Czesław Pobóg-Prusinowski (1922-1923) kpt. Władysław Wlekliński (1923 - VI 1925) mjr Stefan Langner (VI - XII 1925) kpt. Witold Daszkowski (od XII 1925) mjr inż. Wojciech Michalak (1928)
Oficerowie por. Ryszard Jaworowski ppor.