Dwa lata później są notowane także we Włoszech i Belgii.
Popularność kart zaczęła wzrastać w wieku XIV i wiązała się z upowszechnieniem produkcji papieru lnianego w krajach europejskich.
Wytwarzanie kart w Europie Początkowo karty były ręcznie malowane, złocone przez malarzy. Talia takich obrazków była bardzo droga. Francuski malarz w roku 1430 sprzedał księciu Mediolanu malowane karty za kwotę 1500 sztuk złota.
W XV wieku rysunek na kartach odbijano z wyciętych matryc drewnianych (odbitki ksylograficzne, drzeworyt) i kolorowano. Technika drukowania kart była początkiem dziejów drzeworytu i wyprzedziła wprowadzenie techniki druku Gutenberga. Z czasem pojawił się zawód wykrawacza form (Formschneider), który wycinał wzory na drewnianych matrycach drukarskich.
Kartownictwo było początkowo specjalizacją malarską, później przekształciło się w odrębny zawód. W Niemczech kartownicy działali na początku XV wieku w Ulm, Augsburgu i Norymberdze. W Antwerpii kartownicy należeli w 1442 roku do jednego cechu z malarzami.