Stwierdzał w nim, że: tworzenie „ośrodków pocieszycielskich”, podobnie jak werbunek kobiet do pracy w tych przybytkach, odbywało się na żądanie ówczesnych japońskich władz wojskowych; japońskie siły zbrojne były „bezpośrednio lub pośrednio” zaangażowane w tworzenie i zarządzanie „ośrodkami pocieszycielskimi”, a także w transport „pocieszycielek”; werbunek „pocieszycielek” był prowadzony przede wszystkim przez prywatnych pośredników, aczkolwiek japoński personel wojskowy i administracyjny był „czasami” bezpośrednio zaangażowany w ten proceder; wiele kobiet trafiło do „ośrodków pocieszycielskich” wbrew swojej woli, na skutek podstępu lub przymusu stosowanego przez werbowników, oraz było w nich przetrzymywanych w ciężkich warunkach i w atmosferze przymusu; większość „pocieszycielek” pochodziła z Półwyspu Koreańskiego, będącego podówczas japońską kolonią.

Jednocześnie w oświadczeniu znalazły się przeprosiny i wyrazy skruchy ze strony rządu Japonii wobec wszystkich kobiet, które „niezależnie od miejsca pochodzenia, doznały jako »pocieszycielki« niezmierzonych cierpień oraz nieuleczalnych ran na ciele i duszy”.