Ponadto 17 stycznia tegoż roku, podczas oficjalnej wizyty w Korei Południowej, japoński premier Kiichi Miyazawa wystosował przeprosiny pod adresem narodu koreańskiego. O ile jednak Tokio przeprosiło ofiary i przyznało, że japońskie wojsko i administracja były zaangażowane w funkcjonowanie systemu „ośrodków pocieszycielskich”, o tyle nadal odmawiało przyznania, że werbunek kobiet był prowadzony z użyciem przymusu.
Japoński rząd powołał specjalną komisję do zbadania kwestii „pocieszycielek”. Raport z jej ustaleniami opublikowano 6 lipca 1992 roku. W tym samym roku po raz pierwszy zabrały głos ocalałe „pocieszycielki” niebędące Koreankami: Rosa Henson i Jan Ruff O’Herne. Dzięki ich świadectwom problem „pocieszycielek” wykroczył poza dotychczasowe ramy dwustronnych relacji japońsko-koreańskich, stając się przedmiotem międzynarodowego zainteresowania.
Oświadczenie i jego treść Pod wpływem nacisków opinii publicznej rząd Japonii sporządził kolejny, uzupełniający raport na temat „pocieszycielek”. Jego publikacja nastąpiła 4 sierpnia 1993 roku. Tego samego dnia główny sekretarz gabinetu i rzecznik rządu, Yōhei Kōno, wydał oficjalne oświadczenie.