Kierował sam Teatrem Polskim od jesieni 1918 do końca sezonu 1919/20, a od 1920 do 1924 wspólnie z Romanem Żelazowskim i znowu sam od 1924 do jesieni 1932 oraz razem z Teofilem Trzcińskim do końca grudnia 1932. W Poznaniu dnia 17 kwietnia 1926 w Teatrze Polskim obchodził jubileusz 30–lecia swojej pracy artystycznej. Ze sceną pożegnał się na początku 1933. Zmarł 23 września 1933 w Zakopanem. Pochowany na cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu (kwatera 4-81)Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan: Bolesław Szczurkiewicz [dostęp: 2017-06-11].
Okresem przełomowym dla teatru poznańskiego była dyrekcja Szczurkiewicza, który preferował polską dramaturgię współczesną (m.in. wystawiał sztuki L.H. Morstina, A. Nowaczyńskiego, S. Przybyszewskiego, K. H. Rostworowskiego, T. Rittnera, J. Żuławskiego), wprowadzenie stałej reżyserii i reform w inscenizacji oraz technice teatralnej. W czasie jego dyrektorowania teatr poznański zaprezentował niemal całą spuściznę dramatyczną Juliusza Słowackiego (3 października 1918 zainaugurował działalność wystawionym po raz pierwszy w Poznaniu Kordianem), nie grane tu dotąd sztuki Stanisława Wyspiańskiego (m.in. 25 listopada 1918 Wesele, 7 października 1920 Wyzwolenie) oraz wiele dzieł z wielkiego repertuaru polskiego i obcego.