Traktat Kartagińsko-Macedoński Traktat podpisany w 215 roku p.n.e. przez Hannibala z królem Macedonii Filipem V w celu wciągnięcia Macedonii w konflikt z Rzymem.
Treść Niżej podany tekst jest to grecka wersja punickiego oryginału, która wpadła w ręce Rzymian, kiedy rzymska flota ochraniająca kalabryjskie wybrzeże zmusiła do zawinięcia do portu statek, którym płynęli do Macedonii poseł macedońskiego króla oraz wyposażony w stosowne pełnomocnictwa wysłannik strony kartagińskiej. Dokument zawiera rotę przysięgi, na mocy której traktat został zaprzysiężony przez stronę kartagińską, a tym samym stał się prawomocny. W II wieku p.n.e. grecki historyk Polibiusz uzyskał w Rzymie jego odpis i włączył treść traktatu do swojego dzieła historycznego. Ma on następujące brzmienie:
(Polibiusz 7,9,1-17; przekł. Seweryn Hammer)
Opis Pomijając ogólne zobowiązania obu stron, dotyczące udzielania sobie wzajemnego wsparcia, jeśli nie narusza to postanowień układów zawartych przez każdą ze stron ze stronami trzecimi, polityczną istotą tego traktatu jest porozumienie zorientowane na potrzeby wojny rzymsko-kartagińskiej, którą Hannibal prowadził w Italii. W chwili podpisywania traktatu kartagiński wódz był najwidoczniej przekonany, że zwycięży.