thumb|Kamień pamiątkowy przy Dębie Pamięci honorującym Bolesława Baranowskiego w Trepczy. Bolesław Juliusz Baranowski (ur. 30 listopada 1911 we Lwowie, zm. 13–14 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski chemik, podporucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się jako syn Piotra i Bronisławy z Zamojskich. Ukończył studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie w 1934 uzyskując tytuł magistra. Od 1935 do 1939 był asystentem na Wydziale Chemii Politechniki Lwowskiej.
Został absolwentem Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty we lwowskim 19 pułku piechoty w 1932. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów piechoty. Został przydzielony do 6 pułku strzelców podhalańskich w Samborze. Według Leszka Włodka posiadał przydział do kadry 10 oddziału uzbrojenia.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 w nieznanych okolicznościach został aresztowany przez Sowietów. Od 24 marca 1940 był przetrzymywany w obozie jenieckim w Kozielsku. Wraz z nim byli osadzeni inni pochodzący z Sanoka żołnierze, m.in.