Gatunki te należą do wielu grup systematycznych. Sieci ektomykoryzowe dominują w lasach strefy umiarkowanej oraz lasach borealnych, obejmując raczej konkretne gatunki.
Korzyści z powstania sieci Efektem wykształcenia sieci mykoryzowych może być transfer substancji pomiędzy miejscami o różnej ich dostępności. Umożliwia to kolonizację powierzchni, na których jeden ze składników, występujący w niedostatecznej ilości, ograniczałby wzrost roślin. Korzyści rozpatrywane są także w zakresie zwiększenia możliwości rozwoju roślin i grzybów mykoryzowych. Wzrost liczebności roślin pozwala rozwijać się grzybom, i odwrotnie. Doświadczenia wskazują na znaczący wpływ sieci ektomykoryzowych na rozwój siewek drzew iglastych.
Przepływ węgla organicznego między roślinami a ich partnerem grzybowym podlega kontroli. Rośliny mają możliwość ograniczenia przepływu węglowodanów tak, aby uniknąć pasożytnictwa grzybów. Kontrola może polegać także na nietworzeniu połączeń z grzybami w warunkach dobrego zaopatrzenia w składniki mineralne. Z kolei w warunkach niedoboru substancji mineralnych rośliny zwiększają ilości wydzielanych do gleby strigolaktonów – substancji stymulujących rozwój grzybów mykoryzowych. Postuluje się, że współpraca mykoryzowa jest promowana, gdy u partnerów występują nadwyżki zasobów.