Zamieszki w Jerozolimie (1947) były gwałtownymi wystąpieniami społecznymi, do których doszło w dniach 2–4 grudnia 1947 roku w rejonie Jerozolimie w Brytyjskim Mandacie Palestyny. Stanowiły one początek wojny domowej w Mandacie Palestyny (1947–1948).

Tło wydarzeń W poszukiwaniu narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego, w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 w sprawie podziału Palestyny na dwa państwa: arabskie i żydowskie. Społeczność żydowska zaakceptowała rezolucję, jednak Arabowie ją odrzucili wzniecając następnego dnia pierwsze zamieszki. 30 listopada 1947 roku Wysoki Komitet Arabski ogłosił trzydniowy strajk generalny w całym Mandacie Palestyny. Strajk miał być wyrazem niezadowolenia społeczności arabskiej, która sprzeciwiała się planowi utworzenia państwa żydowskiego w Palestynie. Zażądano, by brytyjskie władze mandatowe przekazały całą władzę polityczną w ręce Wysokiego Komitetu Arabskiego, celem utworzenia jednego państwa arabskiego w całej Palestynie. Równocześnie burmistrz Nablusu proklamował świętą wojnę Dżihad. W odpowiedzi, 1 grudnia 1947 roku Wysoki Komisarz Palestyny sir Alan Cunningham ostrzegł Wysoki Komitet Arabski, że Wielka Brytania jest zobowiązana do zachowania porządku w Palestynie tak długo, jak sprawuje swój mandat.