Wtedy to wielu japońskich widzów zainteresowało się Sylvie Vartan, której piosenka „La plus belle pour aller danser” z filmu „Cherchez l’idole” sprzedała się w Japonii w ponad milionie egzemplarzy, a sama Vartan była uwielbiana za swój młody i uroczy wygląd oraz talent muzyczny, co doprowadziło do tego, że japoński przemysł rozrywkowy przypisał słowo „idol” piosenkarzom o podobnej estetyce.
W tamtym czasie telewizja wywierała ogromny wpływ na popularność fenomenu idoli, gdyż począwszy od lat 70., wielu idoli rekrutowano w ramach programów przesłuchań. Ponadto, dostępność domowych telewizorów zapewniała widzom większy dostęp do oglądania idoli w dowolnym czasie w porównaniu np. z chodzeniem do teatru. Niektóre z idolek zwerbowanych przez telewizję m.in. Momoe Yamaguchi, Junko Sakurada, Saori Minami i Mari Amachi były jednymi z bardziej popularnych postaci w tym okresie, wraz z grupami takimi jak Candies i Pink Lady. Saori Minami, która zadebiutowała w 1971 roku, została uznana przez badacza Masayoshiego Sakaiego za punkt zwrotny, kiedy nastoletnie gwiazdy stały się popularne w mediach głównego nurtu.