Popularność idoli wzrosła w latach 70., ponieważ oferowali oni widzom ucieczkę od sytuacji politycznej i radykalnych ruchów studenckich.
Idole w tamtych czasach byli postrzegani jako osoby ulotne ze względu na to, jak krótko trwała ich kariera i jak znikali z życia publicznego po przejściu na emeryturę. Publicznie idole podejmowali działania mające na celu odgrywanie wyrazistej postaci i podtrzymanie iluzji doskonałości między innym poprzez zachowanie dziewiczego wizerunku. Inne przykłady to zakaz korzystania z toalet w miejscach publicznych i odpowiadanie w wywiadach na pytania o ulubione jedzenie kobieco brzmiącymi odpowiedziami, takimi jak „truskawki” czy „ciasto”.
1980–1990: „Złote Lata Idoli” thumb|300px|Yūyu z grupy Onyanko Club rozdająca autografy w 1993 roku Wpływ, jaki idole mieli na telewizję, sprawił, że lata 80. były znane jako „Złote Lata Idoli”, częściowo ze względu na bańkę gospodarczą Japonii i rosnące komercyjne zainteresowanie nimi. Kilka postaci, które zdefiniowały te lata, to Seiko Matsuda, Akina Nakamori, Kyōko Koizumi i grupa Onyanko Club. Programy telewizyjne, w których występowali idole, często cieszyły się wysoką oglądalnością.