165–166..
Interpretacje W średniowieczu język hebrajski szeroko uznawano za język, w którym Bóg Ojciec przemawiał do Adama w raju, a także używany przez Adama przez różnorodnych nauczycieli wśród żydów, chrześcijan i muzułmanów. Dante Alighieri w Boskiej komedii sugeruje jednak, że język używany w raju był odmienny od późniejszego hebrajskiego, jako że Adam zwracał się do Boga, używając I, a nie El.
Wyprzedzając akceptację indoeuropejskiej rodziny językowej, języki te uznawano niekiedy za „jafetyczne”. Uważał tak choćby Rasmus Rask (1815). Z początkiem renesansu przyjmowano pierwszeństwo przed hebrajskim rzekomego języka jafetycznego, który nigdy nie miał ulec zepsuciu, jako że używający go ludzie nie brali udziału w budowie wieży Babel. Wśród kandydatów na dzisiejszych potomków języka adamowego wymieniano języki goidelskie (Auraicept na n-Éces), toskański (Giovan Battista Gelli, 1542, Pier Francesco Giambullari, 1564), holenderski (Goropius Becanus, 1569, Abraham Mylius, 1612), szwedzki (Olof Rudbeck starszy, 1675), niemiecki (Georg Philipp Harsdorffer, 1641, Justus Georg Schottel, 1641), słowiański (jako prekursor polskiego – Wojciech Dębołęcki).