(...) Obraz nie jest ekscytujący na poziomie rozwoju akcji, (...) lecz jest w stanie zbudować przekonujący nastrój.” Zdaniem Jonathana Rosenbauma, redaktora tygodnika „Chicago Reader”, „wielkość Wampira Carla Dreyera wynika częściowo z przedstawienia wampiryzmu w zakresie seksualności i erotyki, a częściowo z wysoce rozmarzonej, wyróżniającej się plastyki, lecz może też być związana z radykalnym przekształceniem formy narracyjnej reżysera”. Echa tej recenzji pobrzmiewały w omówieniu J. Hobermana dla magazynu The Village Voice. Hoberman stwierdził, że Wampir jest najbardziej radykalnym projektem w całej filmografii Dreyera. Sam obraz uznał za jeden z tuzina swoich ulubionych filmów. Doktor Anton Bitel, związany z Uniwersytetem Oksfordzkim, porównał dzieło do niemego, ekspresjonistycznego horroru Nosferatu – symfonia grozy, wskazując Wampira jako film „mniej znany, lecz pod wieloma względami lepszy”, „triumf irracjonalizmu”. „Upiorne memento mori Dreyera nigdy nie pozwala żadnemu ze swoich protagonistów lub widzów w pełni wybudzić się z surrealistycznego koszmaru”, pisał Bitel.