Paryska premiera Wampira nastąpiła we wrześniu 1932; film inaugurował otwarcie nowego kina przy bulwarze imienia François-Vincenta Raspaila. Seans w Wiedniu zakończył się domaganiami widzów o zwrot kosztów biletów. Gdy im odmówiono, wybuchły zamieszki, a interweniujący funkcjonariusze ochrony bezpieczeństwa zmuszeni zostali do przywrócenia porządku przy pomocy pałek policyjnych. Wampir poniósł także porażkę komercyjną. Dreyer postanowił nie pojawiać się na oficjalnej duńskiej premierze filmu, która odbyła się 27 marca 1933 w Kopenhadze. Wkrótce potem reżyser przeszedł załamanie nerwowe i zgłosił się do kliniki psychiatrycznej we Francji.
Początkowe recenzje kontra współczesne opinie Odbiór filmu przez europejskich krytyków był mieszany, lecz skłaniał się ku negatywnemu. Dziennikarze w Niemczech wypowiadali się o dziele w niepochlebny sposób. Redaktor gazety „The New York Times”, obecny na berlińskiej premierze horroru, napisał: „Cokolwiek można sądzić o reżyserze Charlesie (sic) Theodorze Dreyerze, nikt nie ma obiekcji co do jego odmienności. Dreyer tworzy sztukę, która sprawia, że ludzie o nim mówią. Jego filmy można by uznać za niedorzeczne, lecz nie da się nich zapomnieć...