thumb|Portret Józefa Jedlicza narysowany przez Kazimierza Sichulskiego. Józef Jedlicz, właśc. Józef Kapuścieński (ur. 20 marca 1878 we Wróblówce, zm. 20 lutego 1955 w Warszawie) – polski poeta, pisarz i tłumacz okresu Młodej Polski; także nauczyciel, popularyzator kultury oraz samorządowiec. Za życia opublikował niewiele książek. Debiutancki tom, Słoneczna pieśń, ukazał się w 1904 roku, a następny, Nieznanemu Bogu, w 1912 roku. Publikacja trzeciego, Tajemnica obrazu, nigdy nie doszła do skutku. Jako poeta sytuował się blisko symbolizmu oraz tzw. „liryki nastrojowej”, której głównym tematem było poszukiwanie Boga w tajemnicy człowieka i natury. Nowele opublikowane w tomie Jasny i Czarny z 1909 roku koncentrowały się na naturalistycznych obrazach biedy oraz trudnych warunków życia na Podhalu.
Poezja Jedlicza odzwierciedla typowe dla pokolenia Młodej Polski dążenia metafizyczne. Krytycy i historycy literatury wskazują jednocześnie na oryginalny rys tej liryki wynikający z chłopskiego pochodzenia poety.