W 1966 r. Autorka zaczyna używać aparatów na film zwojowy typu 120, z których najczęściej korzystała przez całą swoją karierę. Przeważnie fotografowała na materiale czarno-białym, z rzadka używając barwnych diapozytywów do cenniejszych ujęć. W pracy stosowała dwa aparaty, dzięki czemu niektóre ujęcia oglądać możemy zarówno w wersji kolorowej, jak i czarno-białej. Autoportrety w lustrze pozwalają poznać sprzęt, którym się posługiwała – była to lustrzanka jednoobiektywowa Praktisix (czyli Pentacon Six) oraz dwuobiektywowa Yashica D. Stosowała głównie błony ORWO, czasem Ilford i Agfa oraz kolorowe materiały Kodak.

Najwięcej fotografii Grażyna Rutowska wykonała w 1974 r. fotografując większość największych inwestycji w Warszawie epoki Edwarda Gierka – Wisłostradę i Trasę Łazienkowską, Dworce – Centralny i Zachodni, Hotel Forum (ob. Novotel), odbudowę Zamku Królewskiego oraz operację obrócenia Pałacu Lubomirskich. Często fotografowała sceny uliczne, wykazując się dużym wyczuciem chwili. Jej fotografie mają charakter propagandowy, nie ujrzymy na nich większości poważnych bolączek PRL-u, poza nielicznymi zdjęciami porzuconych odpadów i materiałów budowlanych. W wyprawach często towarzyszył jej pies – wystawowy pudel Agat. Na dalsze wyprawy udawała się samochodem, zarówno służbowym GAZ-21 Wołga, jak również własnym Fiatem 125p.