Edward Dubowik ps. „Jarek”, „Jarosz” (ur. w Juncewiczach, zm. 4 kwietnia 1973) – nauczyciel, działacz społeczny, major ludowego Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Edward Dubowik urodził się w Juncewiczach i wraz z młodszą siostrą Elizą byli wychowywani przez matkę Leokadię. Edward mając 16 lat pracował jako goniec w Olkowiczach na poczcie, a później zaczął się uczyć w zakresie ogólnokształcącym i rolniczym. Powołano go w 1936 roku do służby wojskowej i skierowany został do jej odbycia w 57 pułku piechoty w Poznaniu. Będąc członkiem orkiestry wojskowej zaczął się uczyć w siódmej klasie Gimnazjum Ogólnokształcącego Wieczorowego im. Ignacego Paderewskiego, którą w 1939 roku ukończył.
W macierzystej jednostce zastał go wybuchł II wojny światowej. 24 września 1939 roku podczas walk z Niemcami został ranny pod Kutnem i wzięty do niewoli. Osadzono go w obozie jenieckim Stalag XI A w Altengrabow koło Magdeburga, ale wkrótce przeniesiony został z obozu do wsi na przymusowe roboty. Podczas wojny należał na terenie Niemiec do Polskiej Organizacji PodziemnejOrganizacja powstała na terenie Niemiec w marcu 1940 roku, a rozwiązana została w dniach 17 i 28 maja 1945 roku i wówczas występował pod pseudonimami „Jarek” i „Jarosz”.