Biorąc pod uwagę rozwój sytuacji Edward Dubowik postanowił przyśpieszyć powrót młodzieży zorganizowanej w ZMP do kraju, ale pojawiły się trudności w postaci agitacji, którą prowadzili wrogowie ustroju ludowego. Pomimo trudności w marcu 1946 roku powrócił do kraju na czele 2 tysięcy młodych Polaków.
Powróciwszy do Polski zaczął pracować w Zarządzie Głównym Związku Walki Młodych. Po rozwiązaniu organizacji (9 maja 1946) powołano go do ludowego Wojska Polskiego i skierowano do Wyższej Szkoły Oficerskiej w Rembertowie (wówczas) koło Warszawy; ukończył ją tym samym roku. Od 1 stycznia 1947 do 28 lutego 1948 roku był powiatowym komendantem Wychowania Fizycznego, Przysposobienia Wojskowego i Przysposobienia Rolniczego w Oławie i jako nauczyciel uczył w miejscowym Gimnazjum Ogólnokształcącym. Pomiędzy 1 marca 1948 a 21 lutego 1949 kierował 21. Brygadą Powszechnej Organizacji „Służba Polsce” i Międzynarodową Brygadą Młodzieżową Światowej Federacji Młodzieży Demokratycznej. Brygada którą kierował we współzawodnictwie krajowym zdobyła w pierwszym turnusie pierwsze miejsce i sztandar przechodni Komendy Głównej PO „SP”, w drugim i trzecim zajęła II miejsce.