został urlopowany, a 10 lutego 1922 odszedł do rezerwy w randze porucznika. Za służbę w Wojsku Polskim oraz zasługi bojowe, podczas weryfikacji w 1923 r. awansował na stopień kapitana ze starszeństwem wstecz od 1 czerwca 1919. W latach 1923–1924 był oficerem rezerwowym 73 Pułku Piechoty w KatowicachRocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 335, 481.Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 295, 422..
21 października 1921 otrzymał nominację na komisarza Straży Celnej w Rawiczu i kierownika Komisariatu Straży Celnej „Rawicz”. 1 lutego 1928, z uwagi na antysanacyjne przekonania polityczne, został przymusowo przeniesiony na emeryturę. Rządowe represje wzmocniły w nim wolę walki z Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem Józefa Piłsudskiego, do tego stopnia że w kwietniu 1939 r. był zagrożony zsyłką do obozu pracy przymusowej i miejsca odosobnienia w Berezie Kartuskiej (uratowało go zgłoszenie się - jako ochotnika–oficera - do służby liniowej na wypadek wybuchu wojny).