Po odejściu ze służby w straży celnej nadal mieszkał w Rawiczu. Współzałożyciel Towarzystwa Powstańców i Wojaków w Rawiczu i jego pierwszy prezes. Prezes koła rodzicielskiego przy seminarium nauczycielskim, a później prezes koła rodzicielskiego przy gimnazjum państwowym. Działacz rawickiego oddziału Polskiego Związku Zachodniego.
25 sierpnia 1939 został zmobilizowany. Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. był dowódcą batalionu, osłaniającym sztab DOK VII Poznań, walcząc na odcinku Poznań – Września – Kłodawa – Kutno. Został ranny i trafił do niewoli niemieckiej, z której uciekł w połowie września 1939 r., a do 1945 r. - wraz z rodziną - ukrywał się na Kielecczyźnie, walcząc w oddziałach partyzanckich Armii Krajowej oraz Batalionów Chłopskich.
Późniejsze lata W marcu 1945 r. powrócił do Rawicza, a 8 maja 1945 wraz z rodziną przyjechał do Międzyrzecza na Ziemiach Odzyskanych. Od 1 lipca 1945 do 1 czerwca 1946 był kierownikiem Referatu Wojskowego Starostwa Powiatowego oraz czasowo pełnił obowiązki cywilnego komisarza wysiedleńczego. Od 1 lipca 1954 był rencistą. Zasłużony działacz ZBoWiD, długoletni sekretarz zarządu powiatowego Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich i członek Plenum Wojewódzkiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. Działał w oddziale powiatowym stowarzyszenia „Pax”.