W związku z tym producent Nounez oraz Henri Brauvais, dystrybutor, zdecydowali, że należy przemontować prawie wszystkie sceny filmu, a także wprowadzić zmiany w warstwie dźwiękowej – zrezygnowano z muzyki Maurice’a Jauberta i dodano popularny szlagier Przepływająca barka (Le chaland qui passe) Cesare Andrei Bixio. Zmieniono też tytuł filmu na tytuł wspomnianego szlagieru, a także skrócono go o 24 minuty (do 65 minut). Te zabiegi jednak nie pomogły – film wyświetlany był tylko w kinie Colisée od 15 do 28 września i nie cieszył się powodzeniem publiczności. Sam Vigo nie zobaczył zmienionej wersji – był już mocno schorowany (zmarł 5 października, w wieku zaledwie 29 lat), przyjaciel pokazał mu jedynie fotografie plakatów reklamujących film.
Wersje odrestaurowane Pierwsza próba przywrócenia filmowi kształtu bardziej zbliżonego do intencji autorskiej odbyła się już w 1940 roku. Przywrócono oryginalny tytuł i muzykę, dodano też niektóre sceny, nadal jednak brakowało Atalancie 25 minut do wersji oryginalnej. Film wyświetlono w kinie Studio des Ursulines w Paryżu. W 1950 roku doszło do kolejnej rekonstrukcji, tym razem z inicjatywy dyrektora Filmoteki Francuskiej Henriego Langlois;