ta wersja filmu miała już 89 minut, tyle samo, co wersja zaakceptowana przez Vigo. W 1989 roku specjalny zespół pracujący nad kolejną rekonstrukcją Atalanty, kierowany przez Pierre’a Philippe’a uzyskał z Brytyjskiego Instytutu Filmowego skrzynię, która była w nim przechowywana od 1934 roku i która zawierała Atalantę, prawdopodobnie w tej wersji, jaką widział Vigo. Posługując się notatkami i wypowiedziami osób współpracujących z reżyserem, dokonano wtedy kolejnej rekonstrukcji, uzyskując wersję możliwie bliską ideału. W 2001 roku poprawiono film na użytek wydania DVD.
Spuścizna Atalanta wywarła olbrzymi wpływ na twórczość realizatorów należących do francuskiej Nowej Fali. Zwłaszcza François Truffaut nawiązał do zakończenia filmu w końcówce własnego dzieła, zatytułowanego Bezustanne tarapaty (Les Quatre cents coups, 1959). Film Vigo oddziałał też na Federica Felliniego, który posłużył się podobnym motywem trójkąta miłosnego w filmie La strada (1954).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Francuskie filmy z 1934 roku Kategoria:Francuskie melodramaty Kategoria:Filmy kręcone w Conflans-Sainte-Honorine Kategoria:Filmy kręcone w Hawrze Kategoria:Filmy kręcone w Paryżu Kategoria:Filmy w reżyserii Jeana Vigo