thumb|left|Maple Leaf Gardens w 1934 roku We wczesnych latach 20. NHL konkurowało o najlepszych zawodników z Ameryki z PCHA i WCHL (Western Canada Hockey League). W rezultacie, hokeiści byli jednymi z najlepiej zarabiających sportowców w Ameryce. W połowie lat 20. NHL stało się najsilniejszą ligą hokejową. PCHA i WCHL w 1924 roku połączyły się ze sobą, ale ostatecznie upadły w 1926 roku. Victoria Cougars byli ostatnią drużyną spoza NHL której udało się zdobyć Puchar Stanleya, pokonując Canadiens w 1925 roku i rok później przegrywając z Montreal Maroons. NHL nadal rozwijała się dołączając do siebie Montreal Maroons i pierwszy zespół ze Stanów Zjednoczonych – Boston Bruins w 1924 roku. W 1926 roku NHL składa się z 10 zespołów. Drużyny coraz bardziej zaczęły zwracać uwagę na obronę, co sprawiło, że w sezonie 1928/1929 bramkarz Canadiens George Hainsworth zaliczył 22 mecze bez wpuszczonego gola, na rozegranych 44. Pozostaje to rekordem ligi. W odpowiedzi NHL zaczęło dopuszczać podania w strefie ofensywnej, co spowodowało wzrost liczby goli o około 2,5 raza. Aby powstrzymać tę falę NHL wprowadziło zasadę spalonego, która nie pozwala aby żaden zawodnik drużyny atakującej znalazł się w strefie ofensywnej przed zawodnikiem z krążkiem.