Fotometria (astronomia) – pomiar jasności ciał niebieskich.
Historia Pierwsze próby określania jasności gwiazd sięgają czasów starożytnych. W II wieku p.n.e. grecki astronom Hipparch podzielił widoczne nieuzbrojonym okiem gwiazdy na sześć wielkości gwiazdowych, zaliczając najjaśniejsze gwiazdy do pierwszej z nich, a najsłabsze – jakie był w stanie dostrzec – do szóstej. Wielkość gwiazdowa została w sposób ścisły zdefiniowana w połowie XIX wieku przez Normana Pogsona, który ustalił, że różnicy jasności równej pięciu wielkościom gwiazdowym odpowiada stosunek natężeń oświetlenia równy 1:100. Na podstawie tej definicji można wyprowadzić zależność pomiędzy stosunkiem natężeń oświetlenia a różnicą jasności wyrażoną w wielkościach gwiazdowych dla dwóch dowolnych obiektów. Nosi ona nazwę wzoru Pogsona i ma postać
gdzie m2 i m1 oznaczają jasności wyrażone w wielkościach gwiazdowych, a I1 i I2 są natężeniami oświetleń od pierwszego i drugiego ciała.
Różnicy jasności o jedną wielkość gwiazdową (magnitudo) odpowiada stosunek natężeń oświetlenia ok. 1:2,512.