Skala jasności wyrażonych w wielkościach gwiazdowych (nazywana też skalą magnitudową) bardzo dobrze odpowiada subiektywnej percepcji jasności dla ludzkiego oka, opisywanej przez prawo Webera-Fechnera. Prawo to mówi, że reakcja zmysłów człowieka jest proporcjonalna do logarytmu wartości wywołującego ją bodźca.
Metody pomiaru jasności Metody historyczne (fotometria wizualna) thumb|Klin fotometryczny wykonany w 1923 roku przez Kazimierza Graffa dla Obserwatorium Astronomicznego UAM w Poznaniu Metoda Argelandera – po raz pierwszy opisana w połowie XIX wieku przez niemieckiego astronoma Friedricha Argelandera, następnie udoskonalona przez rosyjskiego astronoma Siergieja Błażkę i holenderskiego astronoma Alberta Nijlanda (dokonana przez nich modyfikacja nosi nazwę metody Nijlanda-Błażki).
Metoda ta polega na wizualnej ocenie różnic jasności pomiędzy badaną gwiazdą a kilkoma gwiazdami porównania (o znanych jasnościach). Obserwator stara się opisać te różnice stosując subiektywną skalę „stopniową”, w której jeden stopień odpowiada najmniejszej różnicy jasności, jaką jest w stanie dostrzec. Obiektywna wielkość tego stopnia (wyrażona w wielkościach gwiazdowych) jest zależna od doświadczenia i czułości wzroku obserwatora.