Walczył w wojnie obronnej 1939, następnie przedostał się przez Węgry do Francji, gdzie służył w 4 pułku piechoty 2 Dywizji Strzelców Pieszych, w stopniu plutonowego. Za udział w kampanii francuskiej 1940 i bohaterstwo w walkach pod Damprichard został odznaczony Krzyżem Walecznych i francuskim Krzyżem Wojennym. Po upadku Francji był początkowo internowany w Szwajcarii, czynnie uczestniczył w teatrze żołnierskim „Maryna”. Uciekł jednak z internowania, walczył w szeregach polskiego ruchu oporu we Francji, następnie był żołnierzem stacjonującego w Szkocji 3 batalionu grenadierów.

Po II wojnie światowej powrócił do Polski, był trenerem w LZS Wisła Istebna, równocześnie startował w barwach tego klubu, zdobywając w 1948 wicemistrzostwo Polski, a w 1949 brązowy medal mistrzostw Polski w sztafecie 4 × 10 km. Następnie pracował w sekcji narciarskiej LZS Koniaków, przekształconej kolejno w sekcję narciarską GKS Katowice i ROW Rybnik, gdzie był trenerem koordynatorem. Działał także w Związku Zawodowym Górników, inicjował górnicze spartakiady.

Wśród jego zawodników byli m.in. Erwin Fiedor, Jan Legierski i Stanisław Kawulok.