Wacław Stanisław Żyborski (ur. 4 grudnia 1893 w Kownie, zm. 1966) – polski urzędnik administracji II Rzeczypospolitej, kapitan piechoty rezerwy Wojska Polskiego, dyrektor Departamentu Politycznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w latach 1937–1939, skarbnik zarządu powołanego w Palestynie Związku Pracy dla PaństwaAlicja Bieńkowska, Działalność Związku Pracy dla Państwa na Bliskim Wschodzie w czasie II wojny światowej, w: Archiwum Emigracji, Studia — Szkice — Dokumenty, Toruń, Rok 2009, Zeszyt 1 (10), s. 76..
Życiorys Wacław Żyborski ukończył szkołę średnią w Małopolsce, będąc uczniem należał do organizacji niepodległościowych. Od 6 sierpnia 1918 roku służył w Legionach Polskich. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej i w powstaniach śląskich (w grudniu 1920 roku służył, w stopniu podporucznika, w referacie defensywnym krakowskiej ekspozytury Oddziału II Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego), później, do 1929 roku, służył w Wojsku Polskim. W 1928 roku został awansowany na kapitana (ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku), a w 1934 roku – przeniesiony do rezerwy.