thumb|Gertrude Käsebier, Evelyn Nesbit, negatyw bromo-żelatynowy, ok. 1900 thumb|George Bradford Brainerd, Borough Hall Park, negatyw bromo-żelatynowy, ok. 1872-1887 thumb|Bracia Neurdein, Gustave Eiffel na wieży. Wystawa światowa, Paryż, 1889, odbitka albuminowa z negatywu bromo-żelatynowego, 1889 Technika bromo-żelatynowa (bromo-srebrowo-żelatynowa, żelatynowo-srebrowa), zw. także suchą płytą – negatywowa technika fotograficzna, w której szklana płyta pokrywana była żelatyną będąca nośnikiem dla substancji światłoczułej. Technikę wynalazł w 1871 roku Richard Leach Maddox.
W przeciwieństwie do mokrych płyt kolodionowych, kliszami bromo-żelatynowymi nie trzeba było operować natychmiast po ich przygotowaniu, dlatego technikę tę nazwano suchą płytą. Dzięki temu możliwa była fabryczna produkcja takich negatywów. Odbitki wykonywane były stykowo na różnego typu papierach, m.in. żelatynowo-srebrowych (kopiowanych i wywoływanych)María Fernanda Valverde, Photographic negatives. Nature and evolution of processes, 2005, s.