16 [na:] https://web.archive.org/web/20131030145244/https://www.imagepermanenceinstitute.org/webfm_send/302..
Łatwiejsze, niewymagające ciemni, wykonywanie zdjęć, dostępność gotowych klisz w handlu, a także światłoczułość wyższa od negatywów kolodionowych (co pozwalało na skrócenie czasu naświetlania) spowodowały, że technika bromo-żelatynowa wyparła wcześniej stosowany proces kolodionowy. Co więcej, technika ta – jako pierwsza w historii – była na szeroką skalę wykorzystywana przez amatorów, a nie tylko profesjonalne studia. Stosowana była powszechnie od lat 70. do 90. XIX wieku, gdy zaczęła być zastępowana przez negatywy nitrocelulozowe. Zanikła w latach 20. XX wieku.
Historia Technika została opracowana przez Richarda Leacha Maddoxa (1816-1902), który nie był zawodowym fotografem, ale lekarzem. Swoje odkrycie, polegające na zastąpieniu kolodionu żelatyną, opublikował na łamach „British Journal of Photography” 8 września 1871 roku. Wkrótce jej ulepszenia wprowadzili inni fotografowie, tacy jak Charles Bennett, który w 1878 r. zwiększył czułość negatywówMarion Perceval, Richard Leach Maddox [w:] Encyclopedia of nineteenth-century photography, red. John Hannavy, New York 2008, s.