Arnold Andrunik (ur. 20 października 1911 w Przemyślu, zm. 26 lipca 2000 w Sanoku) – polski urzędnik, podczas II wojny światowej żołnierz Związku Walki Zbrojnej-Armii Krajowej i więzień niemieckich obozów, działacz kombatancki i społeczny, autor prac wspomnieniowych i kronikarskich. Przyrodni brat Kazimierza i mąż Marii.

Życiorys Urodził się 20 października 1911 w Przemyślu jako syn Romualda i Janiny z domu Korczyńskiej (1891-1982). Wraz z rodziną mieszkał w domu przy ul. Sanowej 14 w Sanoku. W Sanoku uczył się w szkole podstawowej, a w latach 1923-1927 kształcił się w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku, kończąc tam cztery klasyWedług samego A. Andrunika i potem Edwarda Zająca ukończył sześć klas w sanockim gimnazjum, , według Edwarda Hajduka ukończył sześć klas gimnazjalnych w Przemyślu, Sam Arnold Andrunik w swoim życiorysie z 1992 podał, że po edukacji w Sanoku miał wykształcenie niepełne średnie, . Egzamin dojrzałości zdał eksternistycznie w typie humanistycznym w X Państwowym Liceum i Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza we Lwowie w 1938Sam A. Andrunik w 1947 napisał, a potem Edward Zając dwukrotnie podał, że egzamin maturalny odbył się w 1939, . Z protekcji lekarza powiatowego w Sanoku, dr.