Teolog W 1164 roku Glykas przesłał na ręce cesarza Manuela Zbiór przysłów ludowych (Parojmíaj). Autor odczytał przysłowia alegorycznie, nadając im sens teologiczny. Zbiór został napisany wierszem politycznym i poprzedzony pochwalnym prologiem ku czci cesarza. W epilogu zawarł natomiast poeta prośbę o pomoc materialną spowodowaną trudnymi warunkami życiowymi.
Kronikarz Nieco późniejsza od Zbioru przysłów jest kronika Glykasa zatytułowana Księga historii (Bíblos chroniké). Kronika rozpoczynająca się tradycyjnie od „stworzenia świata”, została doprowadzona przez autora do końca panowania Aleksego I Komnena. Dzieło ma cel parenetyczny. Autor napisał je „ku zachęcie i przestrodze” swego syna. Do niego też zwraca się co pewien czas bezpośrednio apostrofą „najdroższy” (agapete). Księga historii dzieli się na 4 części. Pierwsza obejmuje szeroko pojęte dzieje stworzenia - świata, człowieka, zwierząt, roślin, kamieni. Informacje do niej Glykas czerpie z pism Ojców Kościoła: Justyna Męczennika, Bazylego Wielkiego, Jana Chryzostoma, Teodoreta z Cyru, Maksyma Wyznawcy, Jana z Damaszku, Anastazego Synaity, a także, po raz pierwszy w dziejach kroniki bizantyńskiej, z popularnej lektury Opowiadanie o przyrodzie (Physiológos). Sięga również do bardzo poczytnego w Bizancjum romansu Barlaam i Jozafat.