W części drugiej opisuje historię Judei i Wschodu na podstawie Starożytności żydowskich, i Wojny żydowskiej Józefa Flawiusza. Część trzecią poświęca dziejom rzymskim do czasów Konstantyna Wielkiego. Część czwartą dziejom rzymskim (bizantyńskim) po Konstantynie. Informacje historyczne Glykas czerpie z kronik Jana Skylitzesa, Jerzego Kedrena, Michała Psellosa, Jana Zonarasa i Konstantyna Manassesa.
Układ Księgi historii wyróżnia się znaczną oryginalnością na tle innych kronik bizantyńskich. Glykas pominął podstawowe fakty historyczne na rzecz szeroko rozbudowanych ekskursów o treści teologicznej, przyrodniczej, wojskowej z uwzględnieniem anegdot i różnych ciekawostek. Jego kronika nie posiada dlatego prawie żadnej wartości jako źródło historyczne. Nie przeszkodziło jej to jednak cieszyć się dużą poczytnością wśród niższego kleru i mniej wybrednych czytelników świeckich Zachowało się 40 rękopisów dzieła, z których 5 najstarszych pochodzi z XIII—XVI wieku. Dwa z zachowanych rękopisów, przez nieporozumienie, autorstwo części kroniki, zaczynającej się od Juliusza Cezara, przypisują Teodorowi Metochicie. Błąd ten powielił J. Meursius w swoim wydaniu z 1610 roku. Księga historii została po raz pierwszy przetłumaczona na łacinę przez J. Leunclaviusa.