Dopiero 27 maja Buell ruszył rezerwową dywizję gen.-mjra Alexandra McCooka z rozkazem zajęcia wzgórza jako punktu wypadowego do ataku na Corinth. McCook ustawił swe siły w dwie linie (w pierwszej obok siebie brygady Lovella Rousseau i Richarda W. Johnsona, za nimi odpowiednio Roberta McCooka i Fredericka Stumbaugha) mając nadzieję zdobyć przedmiot natarcia masą idącej do ataku piechoty. Doszło do intensywnej wymiany strzałów, ale ostatecznie wzgórze zostało zdobyte bez większych trudności. Wojska McCooka okopały się na nowej pozycji i wciągnęły działa oblężnicze, które natychmiast rozpoczęły ostrzał konfederatów w mieście. Artyleria Beauregarda odpowiedziała, ale jej ogień był nieskuteczny.
Beauregard zdawał sobie sprawę z trudnego położenia, chciał jednak ocalić swą armię; nie tylko ludzi, ale również artylerię i zapasy. Posłużył się więc podstępem. Części żołnierzy wydano trzydniowe racje żywnościowe i kazano przygotować się do ataku. Tak jak przewidywał wiadomość szybko przedostała się na drugą stronę frontu. Unijna artyleria rozpoczęła ostrzał, a wojska w pośpiechu obsadzały pozycje. W nocy na 29 maja armia konfederatów zaczęła odwrót. Do przewiezienia chorych, rannych, artylerii i ton zapasów wykorzystano linię kolejową Mobile-Ohio.