Środkowe lata życia Ejō został powitany przez Dōgena "radośnie". 15 sierpnia 1235 przyjął ordynację w nowym stylu. Zimą tego samego roku rozpoczęto budowę nowego budynku do medytacji mnichów (jap. sōdō), który został poświęcony w październiku 1236 roku. W jego budowie Ejō grał główną rolę. Nowy budynek umożliwił bardziej ścisły program kształtowania mnichów, którego integralną częścią był trening kōanowy. Kōanem używanym wówczas przez Dōgena był Shishuanga Chuyuana (986-1039) „Jeden włos przewierca się przez wiele dziur”. Kōan ten wywołał u Ejō wielkie oświecenie. Stało się to prawdopodobnie w połowie listopada 1236 rokuRichard Bryan McDaniel. Zen Masters of Japan. Ss. 65, 66
Wkrótce po tym wydarzeniu Dōgen wyznaczył go na głównego mnicha; był on także osobistym służącym mistrza. Okres spędzony w Kōshō-ji (1234-1243) był dla Ejō okresem duchowego dojrzewania i poszerzenia horyzontów intelektualnych. W 1236 został spadkobiercą mistrza. Dairyō Gumon (zm. 1687) ustalił datę objęcia przez Ejō patriarchatu na 18 listopada 1236 roku, co wydaje się być poprawne. W grudniu tego roku Ejō stał się także „mnichem pierwszego miejsca” w Kōshō-jiHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: History, Japan. Str. 128.