W latach 1235–1237 Ejō zestawił Shōbōgenzō zuimonki (正法眼藏隨聞記) z nauk wygłaszanych przez Dōgena, które zapisywał. W tym też czasie matka Ejō poważnie zachorowała. Mnisi mogli opuszczać klasztor dwukrotnie w roku, po trzy dni. Ejō pojechał do matki na sześć dni. W jakiś czas potem otrzymał wiadomość, że jej stan się pogorszył. Zgromadzenie mnichów zezwoliło na jego wyjazd, ale Ejō odmówił uzasadniając swoją decyzję tym, że byłoby to złamanie reguł mnisich, a dla mnicha ostateczną normą jest droga BuddyHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: History, Japan. Str. 129.

W lipcu 1243 Dōgen wyruszył wraz z częścią mnichówByli to głównie mnisi ze szkoły Darumy, wśród których był Ejō, do Echizen, gdzie zatrzymali się w małym klasztorze Kippō. Ejō poświęcał się służeniu mistrzowi, redagowaniu Shōbōgenzō zuimonki oraz przygotowaniom do budowy nowego klasztoru pod nazwą Daibutsu (klasztor Wielkiego Buddy). Sponsorem klasztoru był przyjaciel Dōgena – Hatano Yoshishige. W lipcu 1244 roku mnisi mogli już korzystać z Budynku Dharmy (jap. hattō – pawilon służący do prowadzenia wykładów) i budynku mnichów. W czerwcu 1246 roku nazwę klasztoru zmieniono na Eihei (Klasztor Wiecznego Pokoju).