Pierwszy okres można określić takimi terminami jak prostota i porządek. Zaangażował się w zachowanie, redagowanie i wydawanie prac swojego nauczyciela. Po ustaleniu rytuałów i regularnej praktyki medytacyjnej sprawy klasztory przebiegały gładko, niestety coraz bardziej rutynowo. Ejō nie posiadał takiego autorytetu ani charyzmy jak Dōgen, szczególnie gdy sprawy dotyczyły dawnych mnichów ze szkoły Darumy, którzy pamiętali go jako ucznia Ekana.

Niemal natychmiast po objęciu funkcji opata pojawiła się sprawa, kto zostanie jego sukcesorem (sandai sōron, dysputa nad następstwem w trzecim pokoleniu). Najpewniejszym sukcesorem mógł być Tettsū Gikai (1219-1309), który cieszył się także kiedyś wsparciem samego Dōgena, mimo pewnych jego braków, z których najważniejszym był brak "współczującej empatii" (jap. jihi). W grudniu 1255 roku Ejō okazał mu dokument i szatę potwierdzając tym samym, że Gikai jest jego spadkobiercą, a w styczniu 1256 roku przekazał mu insygnia patriarchalnego urzędu. Ich następna rozmowa w styczniu usunęła resztki wątpliwości Ejō. Tymczasem nawet oświecenie Gikaia nie było pewneHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: History, Japan. Str. 132.