Po jakimś czasie Ejō postanowił wysłać Gikaia na pielgrzymkę po klasztorach Japonii, co pomogłoby mu w prowadzeniu później Eihei-ji. W 1259 Gikai wyruszył do Chin, gdzie poświęcił się intensywnej praktyce w klasztorach szkoły linji. Do Japonii powrócił w 1262 roku. Jest to także rok zwrotny w historii Eihei-ji. Ejō zaangażowany w rozbudowę klasztoru dał Gikaiowi wolną rękę w kierowaniu budową i zmianami w dziennym życiu klasztoru.
W 1267 Ejō udał się emeryturę, czyli zajmował "rangę wschodniego pokoju" (jap. tōdōi) przeznaczoną dla emerytowanych opatów. Mieszkał w małym domku w pobliżu klasztoru i oddał się całkowicie medytacji i studiom. Był regularnie odwiedzany przez mnichów, m.in. przez Bussō (zm. 1282) i Dōsona (zm. 1289), którzy osiągnęli oświecenie pod jego kierunkiem.
Gikai miał w klasztorze silną opozycjęGikai zaczął czynić klasztor bardziej światowym. Budował wielkie budynki, w których umieszczał piękne, artystyczne wyobrażenia Buddy. W końcu wprowadził do klasztoru rytuał szkoły shingon, co przeważyło szalę. W końcu mnisi poprosili Ejō, aby powrócił i przyjął znów obowiązki opata. Mistrz powrócił w 1272 roku i to zakończyło pierwszą fazę dysputy nad „sukcesorem w trzecim pokoleniu”.