Parafia dąbrowska leżała na kresach ówczesnego Królestwa Polskiego, na pograniczu ziemi sandomierskiej z Rusią. Według badań historyków, m.in. Tadeusza Ladenbergera, Józefa Rawskiego oraz Tadeusza E. Modelskiego, była ona słabo uposażona, co wiązało się z niewielką gęstością zaludnienia mocno zalesionego obszaru Puszczy Sandomierskiej. W skład parafii wchodziły wówczas m.in. Dąbrowa, Trzciana oraz folwarki i sołectwa w Bratkowicach, Mrowli, Błędowej Zgłobieńskiej, Zgłobniu, Niechobrzu i Słotwinie.
Fundatorami parafii Dąbrowa byli przedstawiciele rodu Półkoziców (m.in. Sopichowscy, Czarnkowscy, Ligęzowie, Niewiarowscy i Marszowscy), osadzeni na tych terenach najpóźniej w XIII wieku. Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca powstał w tym samym stuleciu jako jedna z najstarszych świątyń w rejonie. Według ks. Bolesława Kumora wezwanie św. Wawrzyńca nawiązywało do tradycji sięgającej panowania Bolesława Krzywoustego, który – jak głosi przekaz – zwycięstwo w bitwie pod Nakłem w 1109 roku przypisywał wstawiennictwu tego świętego.