Powstanie parafii w Dąbrowie wiązało się z akcją kolonizacyjną prowadzoną na prawie niemieckim w Puszczy Sandomierskiej. Nowe wsie, związane często z targowiskami położonymi przy ważnych szlakach handlowych, otrzymywały kościoły parafialne, uposażone m.in. w łany ziemi i dziesięciny. Synody prowincjalne, m.in. synod prymasa Mikołaja Trąby w 1420 roku, nakazywały budowę świątyń na nowo zakładanych terenach oraz zapewnienie im odpowiedniego uposażenia. W przypadku Dąbrowy i Trzciany ważną rolę odgrywał przebiegający tędy szlak handlowy łączący Lwów i Ruś Halicką z Krakowem przez Rzeszów, Ropczyce i Pilzno.
Erygowanie parafii w Trzcianie (1417) i zmiany terytorialne
Za bezpośredniego fundatora trzciańskiej parafii uchodzi rycerz Paweł Sopichowski (herbu Półkoziców), uczestnik bitwy pod Grunwaldem, właściciel Dąbrowy i Trzciany. W 1414 roku przeznaczył on część swoich dóbr na uposażenie przyszłej parafii w Trzcianie jako wotum dziękczynne za zwycięstwo nad Krzyżakami i szczęśliwy powrót z wyprawy wojennej. W latach 1414–1416 z jego funduszy wzniesiono pierwszy drewniany, jednonawowy kościół, pokryty gontem, który stał się siedzibą nowo powstałej parafii.