W sezonie 1945/1946 wraz z orkiestrą Angeliniego występowała we włoskich teatrach, a następnie w radiu. W 1947 zaczęła występować jako Nilla Pizzi i podpisała umowę na wyłączność z wytwórnią Cetra, nadal jednak nagrywała (pod pseudonimem) dla innych wytwórni. W latach 1948–1950 ustabilizowała swoją pozycję na rynku muzycznym. Śpiewała w tym czasie utwory pochodzenia latynoamerykańskiego (rumby i samby), które przyniosły jej powodzenie: „Cocoricò”, „Manana por la manana”, „Maria de Bahia”, „O mama mama”, „Avanti e indrè”, „La ruspa”, „Prisionero del mar”. Obok nich w jej repertuarze znalazły się też piosenki w stylu włoskim: „Vivere baciandoti”, „Dopo di te”, „Perché non sognar”, „E’ troppo tardi”, „Chimera”, „Dimenticarti”, „Gelosia”, „Tutta la vita”, „Voglio amarti così”, „Buonanotte Brasile”, „La barchetta (in mezzo al mare)”, „Ho lasciato il paese del cuor”, „The three caballeros”, „Chico chico”, „La chupeta” i inne.