Witold Piotr Sokolnicki (ur. 14 czerwca 1906 w Siedleminie, zm. 1 sierpnia 1968 w Poznaniu) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego i Armii Krajowej, działacz społeczny i gospodarczy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Witolda i Izabeli z Potockich. Nauki pobierał w Gimnazjum Ignacego Paderewskiego w Poznaniu otrzymując w 1924 roku świadectwo maturalne.
W latach 1924–1925 odbywał służbę w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii Nr 3 przy 3 Dywizji Kawalerii w Śremie, a w latach 1925–1927 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. 11 sierpnia 1927 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1927 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 15 pułku ułanów w Poznaniu. W pułku służył przez siedem lat. 15 sierpnia 1929 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1929 i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 3 listopada 1934 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu normalnego 1934–1936. W 1935, po ukończeniu pierwszego roku, razem z Franciszkiem Hermanem został wysłany do Francji, gdzie przez kolejne dwa lata studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Paryżu (franc. École supérieure de guerre).