Na stopień rotmistrza został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 59. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W tym samym roku, po powrocie do kraju, został przydzielony do Krakowskiej Brygady Kawalerii na stanowisko I oficera sztabu. W czasie kampanii wrześniowej 1939 był kwatermistrzem Krakowskiej BK. Został trzykrotnie ranny i stracił nogę.

Od 1941 do 1944 roku działał w Warszawie w Biurze Studiów Komendy Głównej Armii Krajowej i awansując do stopnia majora. 8 sierpnia 1944 roku walcząc w powstaniu warszawskim został przez Niemców aresztowany, ale zdołał zbiec i ukrywał się w Krakowie do wyzwolenia.

Powrócił do Wielkopolski, gdzie od 1950 do 1957 roku w Poznaniu był prezesem Okręgowego Związku Spółdzielni Inwalidów. Od następnego roku był w Warszawie w Zarządzie Głównym Związku Inwalidów Wojennych wiceprezesem oraz w Poznaniu prezesem zarządu tego Związku. Od 1961 roku radny Miejskiej Rady Narodowej w Poznaniu, pełniąc swoje obowiązki aż do śmierci. Działacz Związku Bojowników o Wolność i Demokrację oraz współorganizator Polskiego Towarzystwa do Walki z Kalectwem, a w Zarządzie Głównym w Warszawie był jego członkiem. W Poznaniu był: współzałożycielem oddziału tegoż towarzystwa, członkiem rady nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz zastępcą przewodniczącego Rady Zakładu Doskonalenia Zawodowego.