<18 °C), a świeżym kwasem solnym (40%, 0 °C) jest zraszana zawartość ostatniego dyfuzora. Hydrolizat, zawierający ok. 30% węglowodanów (ok. 35% HCl), jest kierowany do wyparki (z wykładziną ebonitową). Odpędzany kwas odprowadza się do regeneracji, a hydrolizat, po rozcieńczeniu wodą – do inwertora, zaopatrzonego w nagrzewnicę i bełkotkę dla pary. W temperaturze 125 °C zachodzi w nim, w czasie kilkunastu minut, końcowa hydroliza do cukrów prostych. Po inwersji hydrolizat chłodzi się, przesącza, zobojętnia wodorotlenkiem wapnia i odbarwia węglem aktywnym. Może być kierowany do procesów zatężania roztworu (odparowanie) i krystalizacji cukru albo do fermentacji alkoholowej.
Lignina pozostająca po hydrolizie w dyfuzorach jest przemywana wodą, brykietowana i stosowana jako materiał opałowy lub surowiec w przemyśle tworzyw sztucznych.
Zatężony hydrolizat z wyparki może być bez rozcieńczania kierowany – zamiast do inwertora – do suszarni rozpyłowej. Odbierany z niej produkt zawiera 90–95% węglowodanów i ok. 1% kwasu solnego. Po zobojętnieniu może być stosowany jako pasza dla bydła. thumb|center|700px|Schemat instalacji scukrzania celulozy metodą Hägglunda-Bergiusa
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Inżynieria procesowa